انجام اولین جراحی مغز با کمک هوش مصنوعی
به گزارش حقوق و قضا، اولین بیمار جهان تحت جراحی مغز با کمک زنده هوش مصنوعی قرار گرفت و تومور از مغز او خارج شد.
نخستین بیمار جهان که جراحی مغز او با کمک لحظه ای هوش مصنوعی انجام شد، با موفقیت تحت جراحی قرار گرفت و تومور مغزی او برداشته شد.
به نقل از بی بی سی، جراحان بیمارستان دانشگاهی کالج لندن (University College London Hospital) می گویند رایس هیبرت (Rhys Hibbert)، پدر دو فرزند از منطقه بدفوردشر، بدون انجام این عمل جراحی ممکن بود بینایی خویش را از دست بدهد.
ابزار هوش مصنوعی، تصاویر ویدیویی زنده از روند جراحی را همان لحظه تحلیل می کرد و به جراحان در رابطه با چگونگی دوری از رگ های خونی و اعصاب حیاتی اما پنهان در مغز هشدار می داد. این فناوری به جراحان امکان داد که با ایمنی بیشتر، بخش هرچه بزرگ تری از تومور را خارج کنند.
تا ۱۸ ماه پیش، هیبرت ۴۸ ساله که مدیر خدمات مشتریان بود، فردی سالم و سرحال محسوب می شد و هر روز هنگام ناهار حدود دو مایل پیاده روی می کرد. در یکی از همین پیاده روی ها بود که ناگهان بیهوش شد و در خیابان گرفتار تشنج شد.
اسکن مغز نشان داد توموری ۱۱ میلی متری و غیرسرطانی روی غده هیپوفیز او رشد کرده است؛ غده ای به اندازه یک تیله که در بخش پایینی جمجمه قرار داشت. غده هیپوفیز هورمون های حیاتی را ترشح می کند که در فرایندهایی مانند رشد، سوخت وساز، تنظیم فشار خون و تنظیم دمای بدن نقش دارند.
نکته مهم اینست که هیپوفیز خیلی نزدیک به سرخرگ های کاروتید قرار دارد؛ رگ های حیاتی که خون را به مغز می رسانند. همین طور اعصاب بینایی که مسئول کنترل بینایی هستند، در نزدیکی این غده قرار دارند. با آغاز فشار تومور هیبرت بر اعصاب بینایی، میدان دید محیطی او محدود شد.
خستگی شدید و سرگیجه
اگرچه هیبرت در ابتدا به جراحی فوری نیاز نداشت، کم کم آغاز کرد به برخورد کردن با اشیا و زمین خوردن و گرفتار خستگی شدید و سرگیجه شد.
هیبرت می گوید: در ۱۸ سال زندگی مشترک، همیشه از رختخواب بیرون آمده ام و برای همسرم یک فنجان قهوه درست کرده ام و قرار نبود اجازه بدهم این تومور جلوی این کار را بگیرد. وی خاطرنشان کرد بزرگ ترین تاثیر این بیماری برایش عاطفی و روانی بوده است.
و با آنکه افراد زیادی با مهربانی پیشنهاد کمک می دادند، آدم دوست ندارد سربار دیگران باشد.
وقتی جراحان به او پیشنهاد کردند اولین فردی باشد که این عمل را با استفاده از ابزار اختصاصی هوش مصنوعی آنها تجربه می کند، بدون تردید پذیرفت.
او می گوید: اگر بیماران حاضر نباشند در تحقیقات شرکت نمایند، پزشکان چگونه می توانند یاد بگیرند و پزشکی چه طور می تواند پیشرفت کند؟
این جراحی با وارد کردن یک آندوسکوپ که دوربینی باریک روی یک میله است، از راه بینی تا قسمت پایینی جمجمه انجام شد. در این مرحله، تومور در نزدیکی محل جراحی قرار داشت، اما پشت لایه هایی از استخوان و یک غشای سخت پنهان بود.
تشخیص ایمن ترین محل برای خارج کردن تومور کار ساده ای نبود، بخصوص این که ساختار آناتومیکی بدن افراد مختلف با یکدیگر متفاوت است.
میزان بروز عوارض متفاوت می باشد، اما در چنین جراحی هایی احتمال این که تمام تومور خارج نشود، حدود ۲۵ تا ۵۰ درصد و احتمال لطمه دیدن یک رگ خونی اصلی حدود ۰.۵ تا دو درصد است.
اینجا بود که ابزار هوش مصنوعی وارد عمل شد.
«چت جی پی تی جراحان»
هوش مصنوعی روی نمایشگر دوم، تصاویر زنده جراحی را تحلیل می کرد، ابزارهای جراحی را ردیابی می کرد و قسمتهایی را که احتمال می رفت رگ های خونی و اعصاب در آن قرار داشته باشند، روی تصویر مشخص می کرد. این سیستم همین طور مناطق ایمن تر برای خارج کردن تومور را نشان می داد.
این فناوری شبیه فناوری تشخیص چهره در تلفن های همراه می باشد، با این تفاوت که به جای چهره، ساختارهای مهم و اغلب پنهان آناتومیکی را شناسایی می کند.
یک جراح معمولی در بریتانیا سالانه حدود ۱۰ تا ۲۰ مورد از این نوع جراحی ها انجام می دهد و برای آشنایی با ساختار بدن هر بیمار، به اسکن هایی که قبل از جراحی انجام شده اند، تکیه می کند.
پژوهشگران سیستم هوش مصنوعی خویش را با استفاده از صدها ویدئو از جراحی تومورهای هیپوفیز آموزش دادند و ارزیابی کردند. آنها در هر ویدئو با دقت دور رگ های خونی و اعصاب را مشخص کردند تا سیستم بتواند داده های لازم را دریافت کند و کم کم «شناسایی» مهم ترین ساختارها را یاد بگیرد.
پروفسور هانی مارکوس (Hani Marcus) که در انجام این عمل مشارکت داشت، می گوید: این سیستم با تعداد جراحی هایی آموزش دیده است که بیشتر جراحان در طول تمام دوران حرفه ای خود نمی بینند یا انجام نمی دهند و می تواند مانند یک جفت چشم دومِ متخصص عمل کند. او افزود، بر خلاف برخی دیگر از ابزارهای آزمایشی هوش مصنوعی، این سیستم به شکل لحظه ای کار می کند.
این گروه تأکید دارد که هوش مصنوعی فقط نقش دستیار را ایفا می کند و کنترل کامل بازهم در اختیار جراحان است.
هدف بلند مدت آنها توسعه نوعی «چت جی پی تی برای جراحان» است؛ به شکلی که جراح در اتاق عمل یک متخصص دیگر داشته باشد که در صورت تمایل بتواند برای دریافت مشاوره به او رجوع کند و اگر با نظر آن موافق نبود، آنرا نادیده بگیرد.
پژوهشگران می گویند از عملکرد اولین استفاده از این تکنولوژی در یک جراحی واقعی رضایت دارند و الان درحال آماده سازی یک کارآزمایی بزرگ تر هستند.
جراحی زندگی ام را به من برگردانده است
هیبرت می گوید: وقتی پس از جراحی چشم هایم را باز کردم، احساس کردم میدان دیدم ۳۶۰ درجه شده است. یک سال بود که این قدر واضح ندیده بودم.
او می گوید در هشت هفته ای که از جراحی گذشته، حدودا هر چند روز متوجه بهبود بینایی خود شده است.
او اضافه کرد: انرژی ام هم برگشته و تمام عوارض جانبی ای که قبل از عمل داشتم، از بین رفته اند. این جراحی زندگی ام را به من برگردانده است.
بطور خلاصه با شروع فشار تومور هیبرت بر اعصاب بینایی، میدان دید محیطی او محدود شد.
خستگی شدید و سرگیجه
اگرچه هیبرت در ابتدا به جراحی فوری نیاز نداشت، کم کم شروع کرد به برخورد کردن با اشیا و زمین خوردن و گرفتار خستگی شدید و سرگیجه شد.
هیبرت می گوید: در ۱۸ سال زندگی مشترک، همیشه از رختخواب بیرون آمده ام و برای همسرم یک فنجان قهوه درست کرده ام و قرار نبود اجازه بدهم این تومور جلوی این کار را بگیرد. در این مرحله، تومور در نزدیکی محل جراحی قرار داشت، اما پشت لایه هایی از استخوان و یک غشای سخت پنهان بود.
تشخیص ایمن ترین محل برای خارج کردن تومور کار ساده ای نبود، به خصوص اینکه ساختار آناتومیکی بدن افراد مختلف با یکدیگر متفاوت می باشد.
میزان بروز عوارض متفاوت می باشد، اما در چنین جراحی هایی احتمال اینکه تمام تومور خارج نشود، حدود ۲۵ تا ۵۰ درصد و احتمال لطمه دیدن یک رگ خونی اصلی حدود ۰.۵ تا دو درصد است.
اینجا بود که ابزار هوش مصنوعی وارد عمل شد.
چت جی پی تی جراحان
هوش مصنوعی روی نمایشگر دوم، تصاویر زنده جراحی را تحلیل می کرد، ابزارهای جراحی را ردیابی می کرد و قسمت هایی را که احتمال می رفت رگ های خونی و اعصاب در آن قرار داشته باشند، روی تصویر مشخص می کرد. او افزود، بر خلاف برخی دیگر از ابزارهای آزمایشی هوش مصنوعی، این سیستم بشکل لحظه ای کار می کند.
این گروه تاکید دارد که هوش مصنوعی فقط نقش دستیار را ایفا می کند و کنترل کامل بازهم در اختیار جراحان است.
هدف دراز مدت آنها توسعه نوعی چت جی پی تی برای جراحان است؛ بشکلی که جراح در اتاق عمل یک متخصص دیگر داشته باشد که در صورت تمایل بتواند برای دریافت مشاوره به او رجوع کند و اگر با نظر آن موافق نبود، آن را نادیده بگیرد.
پژوهشگران می گویند از عملکرد نخستین استفاده از این فنآوری در یک جراحی واقعی رضایت دارند و الان در حال آماده سازی یک کارآزمایی بزرگ تر هستند.
جراحی زندگی ام را به من برگردانده است
هیبرت می گوید: وقتی بعد از جراحی چشم هایم را باز کردم، احساس کردم میدان دیدم ۳۶۰ درجه شده است.
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب